Home
Even voorstellen

 

Aarden
Affirmatie
Alternatieve geneeswijzen
Aura
Celctic

Chakra's

Dimensies
Dromenvangers
Edelstenen
Elementen
Engelen

Gedichten

Heilige geometrie
Indigo's
Innerlijke kind
Kaarsje branden
Kaartje trekken
Karma
Kleurentherapie
Kriya yoga
Levensenergie
Maanfasen 2009
Meester essences
Mandala's
Mantra
Meditatie
Negatieve entiteiten
Paranormaal
Reincarnatie

Zelfbewustzijn

Dierengeneeswijzen
Dieren healen
Mijn soulmates
Regenboogbrug

 

Gastenboek
Lucis kids
Contact


 

                             

Een eigen ervaring met mijn innerlijke kind

Tijdens 1 van mijn meditaties zag ik opeens een meisje van een jaar of 6.
Ze stond met de rug naar me en danste, niet normaal dansen maar maf dansen.
Met armen en voeten en hoofd alles bewoog, het leek wel op een regendans haha.
Ik bekeek haar en vond dat ze nogal tuttig eruit zag, ze had gebreide kniekousjes aan.
Een tuttige jurk met pofmouwtjes en haar lange haar lagen in pijpenkrullen over haar schouders.
Ze draaide zich tijdens haar dansen om en zag mij staan en ze schrok zich echt wezenloos.
Op dat moment zag ik gelijk angst in haar ogen komen en merkte dat ze bang voor me was.
Ze hield gelijk op met dansen en stond bang verlegen, heel schuchter voor me.


Ik vroeg haar waarom ze zich zo kleedde, waarom ze van die tuttige kleren aan had?
Ze antwoordde mij dat het van mij moest.
Van mij? Ik ga toch echt niet zeggen dat je van die tuttige kleren aan moet hoor.
Jawel antwoordt ze en ik mag niet vies worden van jou en ik moet me gedragen.
Ik was even stil want schrok hier toch wel even van en vroeg haar wat nog meer niet van me mocht. Ze mocht niet raar doen, ze mocht niet opvallen, ze moest altijd netjes en correct blijven.
Ze mocht geen lawaai maken, niet spelen maar moest rustig zijn.

Oef en daar ging ik.... tijdens mijn meditaties zit ik altijd maar op moment dat ze me
dit allemaal vertelde kwamen er heel veel emoties bij me los en ik huilde en huilde.
Ik heb echt hartverscheurend gehuild en merkte dat ik op de grond was gaan liggen.
Zoals ik toen gehuild heb, zo had ik nog nooit gehuild, die diepte waar die pijn en verdriet weg kwam, die diepte had ik nog nooit zo gevoeld. Ik vond het zo erg dat ik die kleine meid dit aandeed en haar een waardeloze leven bezorgde door die achterlijke regels van mij.
De regels die ik dacht nodig te hebben om in deze wereld in deze maatschappij te horen en niet vreemd of apart te zijn in een ander zijn ogen. Te zijn en te doen wat een ander van je verwachte maakte dat ik voor mezelf deze regels had gemaakt.
Toen ik weer wat rustiger werd ben ik gaan zitten en ben weer in mijn meditatie gestapt.

Ze stond nog altijd daar op me te wachten.
Ik gaf haar een joggingpak, slobsokken en pantoffels. Ik vertelde haar dat ze alle kleding aan mocht die ze maar aan wilde als het maar lekker zat. Je moet je lekker in je kleding voelen en hoe het eruit ziet maakt niet uit.
Ik vertelde haar toen dat ze al die regels van mij overboord mocht gooien.
Als ze op een bank wilde gaan ploffen en voor de tv wilde hangen dan moest ze dat doen.
Of als ze gewoon niets wilde doen of eindelijk eens gaan doen wat ze altijd wou doen, DOE HET!! Heb gelijk er toen maar bij gezegd dat als ik ooit weer met van die achterlijke regeltjes aan kwam, dat ze dan gelijk mij maar een schop moest geven. Ik heb haar toen omhelsd en geknuffeld en we hebben samen nog even lekker stom staan dansen haha.

Het besef was niet gelijk na mijn meditatie er maar ongeveer 1 week later.
Toen besefte ik pas wie ik ontmoet had en had van oh dit is nu je innerlijke kind.
Dat is dus wat ze bedoelen. Die regels die ik haar oplegde zijn regels die ik me zelf oplegde.
Als ik me gedraag, geen lawaai maak, me netjes correct voordoe en niet opval dan kunnen anderen geen op of aanmerkingen over je maken.

Toen ik goed over mezelf nadacht kwam ik tot de conclusie dat mijn hele leven bestond uit een ander te vriend houden, ongeacht of ik mezelf daar bij verloor of niet.
Ik wilde dat alle mensen me mochten en was afhankelijk van hun oordeel over mij.
Van binnen was ik dus anders en ik haatte die regels die ik mezelf opgelegd had.
Ik wilde spontaan zijn, lekker mijn eigen gang kunnen gaan ongeacht wat een ander denkt of zegt. Zeggen wat ik echt voel ipv iets anders zeggen omdat je misschien een ander pijn
er mee kan doen of kwetsen.

Mijn innerlijke kind en ik waren niet in harmonie, ik kan niet zeggen dat ik dat nu wel ben met haar hoor. Maar ik heb haar wel geaccepteerd in mijn leven, ik koester haar.
Ik weet wat haar wensen zijn en zij weet dat ik nog niet er aan toe ben om aan al haar wensen te voldoen.In heel veel dingen heeft ze de vrijheid gekregen. Stapje voor stapje zal ze de dingen gaan doen wat ze echt heel graag wil doen. Mijn innerlijke kind en ik zullen dan één zijn.